Grand Theft (US) - "Grand Thef" (1972, Heavy Psych Rock)

Grand Theft (US) - Grand Theft (1972, Heavy Psych Rock)

Trójka przyjaciół z popularnej (o lokalnym zasięgu) grupy Bluebird z Mercer Island (Washington, US) w ramach żartu i satyry na coraz popularniejszy na początku lat 70-tych kierunek muzyczny -
hard rock, postanowiła powołać do życia jednorazowy projekt o nazwie - Grand Theft.
David Baroh (pseudonim - Crowbar Mahoon), Kevin Marin (pseudonim - Riley Sedgemont III),
Phil Klitgaard (pseudonim - P.K. Skins) zaprawieni "w bojach" w działającej od 1968 roku
grupie Bluebird  (Baroh i Klitgaard z Mercer Island - wcześniej w lokalnych, szkolnych grupach, m.in. : The Banned, The Thymes, a Marin pochodził z Kent - przedmieścia Seattle) postanowili
dać upust swojej twórczości w trochę żartobliwy sposób nie przypuszczając zapewne wtedy, że
stworzą materiał bardzo ceniony (wyśmienity) i poszukiwany po latach.  W okresie maj-czerwiec
1972 roku nagrali materiał  (inżynierem nagrań był Rick Keefer z West Recording Studios w Seattle)
który jeszcze tego samego roku został wydany (private press) w nakładzie 1000 sztuk  - płyta
"Grand Theft" (1972, Private Press, ?, nr GT -1/2   1481 - A/B, US),

wydana w białej, tekturowej okładce - opieczętowanej - "Made In Canada".
Reedycja płyty (pod nazwą - "It's Eating Me Alive") miała miejsce w roku 1987 przez wytwórnię
Phaza II Records (limitowana edycja, 500 sztuk, nr PHIIR-02), a w roku 1996 ukazała się kompaktowa kompilacja  - "Hiking Into Eternity" (Epilogue Records, nr EPI 004), zawierająca
cały materiał z jedynej  płyty plus 4 nagrania demo pochodzące z lutego 1972 roku oraz dwa
nagrania z kwietnia 1973 roku z przygotowywanej (a nigdy nie wydanej) drugiej płyty Grand Theft.
Warto dodać, iż dwa nagrania z debiutanckiej (jedynej) płyty zespołu ukazały się na singlu :
- "Scream (It's Eating Me Alive)" / "Closer To Herfy's"

Z kronikarskiego obowiązku należy odnotować, iż w bardzo ograniczonym zakresie projekt
Grand Theft został wsparty przez muzyków : D.B. Fader  (keyboards, vocals - we fragmencie utwory
"Ohms" oraz  w nagraniu z kwietnia 1973 na kompilacji "Hiking Into Eternity"), Loudus Volumous
(pseudonim) - gitara, vocals w utworach z kwietnia 1973 roku zawartych na wymienionej kompilacji.

Grand Theft (US) - "Grand Theft" (1972, Private Press, ? , nr GT - 1/2  1481 - A/B, US)

1A   Scream  (It's Eating Me Alive)"
2A   Closer To Herfy's
1B   Log Rhythms / Meat Midgets
2B   Depression City RFD
3B   Ohms / Closer To Herfy's Reprise

Crowbar Mahoon (David Baroh)   -   lead guitar, lead vocals
Riley Sedgemont III (Kevin Marin)   -   bass, vocals
P.K. Skins (Phil Klitgaard)   -   drums

Loudus Volumous   -   keyboards, vocals (track 3B)

  

 

Exit (Switzerland) - "Exit" (1975, Prog Rock, Krautrock)

Exit (Switzerland)  -  Exit  (1975, Prog Rock, Krautrock)

Szwajcarska grupa Exit powstała w 1972 roku w Frauenfeld (kanton - Thurgau, Switzerland) z
inicjatywy - Andy "Tiger" Schmid'a i Kafi Kaufmann'a do których dołączyli Edwin Schweizer i
Roman Portail. W 1975 roku  zespół przez tydzień realizował nagrania w wynajętym studio
(MS - Studio w Dietikon - kanton Zurych) na swoją pierwszą (jedyną) płytę  (oryginalne
wydawnictwo to obecnie jedna z najrzadszych pozycji wśród "privare press").

Album - "Exit" (Private Press - Boing Records, nr 33-002, Switzerland) został wydany przez
zespół w 1975 roku w nakładzie (podobno) 350 egzemplarzy. W roku 1993 szwajcarska
wytwórnia Black Rills Records dokonała reedycji tego albumu (limitowana edycja).

Grupa formalnie istniała do 1979 roku, działając w różnej konfiguracji personalnej  :
- w roku 1976  Edwin'a Schweizer zastąpił basista Edi Soltermann,
- w roku 1977 do zespołu dołączył saksofonista Gallus Bachman,
- w okresie 1978 do czasu rozwiązania zespołu (rok 1979) : odeszli Soltermann, Bachman i
   Portail, a na ich miejsce przyszli - basista Mac Wilhelm i keybordzista Martin Beerli.
Część nagrań dokonanych w tym okresie (lata 1976 - 1979) znalazła się na  kompaktowym
wydawnictwie Black Rills  Records z 2008 roku  jako materiał bonusowy do debiutanckiej
płyty z roku 1975.
Jeden z założycieli zespołu - Andy "Tiger" Schmid, zmarł w Kairze w roku 2001.

Exit (Switzerland) - "Exit" (1975, Private Prees - Boing Records, nr 33-002, Switzerland)

1A   Paradise
2A   Balade Of Live
1B   Talk Around
2B   Bad Gossip

Andy  "Tiger" Schmid   -   guitar, harmonica, vocals
Kafi Kaufmann   -   drums, percussion
Edwin Schweizer   -   bass
Roman Portail   -   organ, synthesizer

  

Evolution (Germany / Spain) - "Evolution" (1970, Heavy Prog Rock)

Evolution (Germany / Spain)  -  Evolution  (1970, Heavy Prog Rock)

Historia zespołu sięga roku 1962 kiedy na początku września niemiecka grupa Tornados  wystąpiła
po raz pierwszy w "Astoria - Hall" w pobliżu Schweinfurt'u przed żołnierzami armii amerykańskiej.
Aby uniknąć problemów natury prawnej (od 1960 roku istniała brytyjska grupa o takiej samej
nazwie, która w roku 1962 wypuściła na rynek swój mega hit - "Telstar") postanowili zmienić nazwę
na The Vampires. W roku 1968 wyjechali do Hiszpanii . Zakotwiczyli w Castelldefels (prowincja -
Barcelona, region - Catalonia). Rok później (1969), po drobnych roszadach personalnych po raz
kolejny zmienili nazwę  na - Evolution. Grupa w składzie : Det Ferring, Antonio "Tony" Ponce,
Micky Kluge, Wolfgang "Wolf"Jünger , Paul Waldkecker 

zadebiutowała w roku 1969, singlem :
- "Fresh Garbage" / "You Don't Love Me Baby"  (1969, Dimension, nr 4001-B, Spain)

Rok później w Estudios Gema w Barcelonie dokonali rejestracji materiału na pierwszą płytę.
Album był promowany singlami :
- "Water" / "Loving Me (Is Not The Only Thing To Do)"  (1970, Dimension, nr 4003-B, Spain)

- "She's So Fine" / "I'm Walking High"  (1970, Dimension, nr 4005-B, Spain)

Płyta - "Evolution" (Dimension, nr 6001-GS, Spain) ukazała się w drugiej połowie 1970 roku.

W ostatnich nagraniach zespołu z lat 1971-1972 uczestniczyli dwaj nowi członkowie zespoły :
T.J. Brown (organ, 1970-1972) oraz w roku 1972 basista Artur Domingo ( były członek
katalońskich formacji z Barcelony - Agua De Regaliz i Pan & Regaliz).
W tym czasie powstały utwory wydane następnie na singlu:
 - "In The Court Of The Crimson King" / "Problems"  (maj 1971, Dimension, nr 4008-B, Spain)

- "I Must Live" / "Pain And Pleasure"  (1972, Dimension, nr 4011-B, Spain)

Niestety, były to ostatnie chwile zespołu Evolution. Grupa uległa rozwiązaniu w 1972 roku.

Evolution (Germany / Spain)  -  "Evolution"  (1970, Dimension, nr 6001-GS, Spain)

1A   Dr. Vazquez
2A   I'm Walking High
3A   She's So Fine
4A   Water
5A   Fresh Garbage
1B   21st Century Schizoid Man
2B   Get Ready
3B   Loving Me (Is Not The Only Thing To Do)
4B   You Don't Love Me Baby

Det Ferring   -   vocals, piano
Wolfgang "Wolf" Jünger   -   bass
Micky Kluge   -   drums
Paul Waldhecker   -   saxophone, clarinet, guitar
Antonio "Tony" Ponce   -   guitar

Sindelfingen (UK) - " 'Odgipig " (1973, Prog Rock)

Sindelfingen (UK) -  'Odgipig  (1973, Prog Rock)

 

Brytyjska grupa Sindelfingen została założona w Rochester (Kent, UK) w 1969 roku przez
18-to letniego absolwenta tamtejszego gimnazjum  -  Richard Manktelow.  Początkowo jako trio,
oprócz Richarda jego szkolny kolega  perkusista Bill Basden i o rok młodszy  basista John Currie.
Zadebiutowali w lokalnym klubie młodzieżowym podczas jam session. Po około roku doszło
do pierwszych roszad personalnych, zespół opuścił Basden. Przez krótki czas zastępował go Alan
Parry którego zmienił za bębnami  Roger Thorn ( młody wiekiem ale już doświadczony perkusista
którego idolem był Ginger Baker). Do grupy dołączył także Roger Woods który w tym czasie
opuścił rodzinne gniazdko i zamieszkał u Richarda Manktelow. Grupa praktycznie od początku
tworzyła swój własny repertuar (Richard Manktelow)  początkowo oparty na ciężkich riffach wplecionych w niekończące się improwizacje, a z czasem zaczęła wykonywać długie, progresywne
kompozycje. Większość prób odbywała się w domu Richarda. Zespół rzadko koncertował, a jeżeli
już to były to występy lokalne. W połowie 1972 roku (gdy szykowali się do nagrania swojego
pierwszego albumu) nastąpił pierwszy wstrząs. John Currie opuścił zespół by wyjechać do Londynu
i tam szukać sławy i kariery muzycznej. Na jego miejsce udało się sprowadzić 16 letniego wówczas
(ucznia tego samego gimnazjum do którego wcześniej chodzili  Richard, Woods i Currie) - Mark
Letley (pochodził z muzykalnej rodziny) który w ciągu kilku tygodni bardzo dobrze przyswoił sobie
partie basowe w utworach przewidzianych na płytę.

Materiał na pierwszy (jedyny) album został nagrany w Medway Organs Recording Studios
w październiku 1972 roku. Płyta - " 'Odgipig " (Private Press - Deroy Records, nr DER S 035, UK)
ukazała się na początku 1973 roku.

Nakład wyniósł 99 sztuk (ta nietypowa ilość miała związek z obowiązującym wówczas brytyjskim
prawem podatkowym) z czego ponad połowa została rozdysponowana wśród  prywatnych
kolekcjonerów, a reszta była rozprowadzana w lokalnych sklepach muzycznych. W czasach
obecnych oryginalne wydawnictwo należy do jednych z najdroższych albumów w grupie tzw.
"Private Press" (około 1000 funtów) ale w tym przypadku nie tyle rzadkość stanowi o cenie
ale przede wszystkim płyta sama w sobie jest doskonała.
Niedługo po wydaniu płyty, za perkusją zasiadł  brat Mark'a  -  Matt Letley  (zmieniając Roger'a
Thorn'a) . To on właśnie wziął udział w późniejszej sesji nagraniowej gdzie, m.in. zarejestrowano
utwór - "The Princess And The Predator" (dostępny na niektórych reedycjach albumu " 'Odgipig ")
przez wielu koneserów uznawany jako najlepszy "numer" nagrany przez zespół.
W 1974 roku zespół opuścił Roger Woods i  w niedługim czasie grupa Sindelfingen formalnie
uległa rozwiązaniu. W roku 1975 roku, zespół w innej konfiguracji personalnej dokonał nagrań
"na żywo" znanych  pod roboczym tytułem "The Triangle", które nie były przeznaczone do
publikacji. Jednak w roku 1990 wytwórnia Cenotaph  wydała  podwójny album zespołu,
zawierający reedycję płyty " ' Odgipig " i materiał premierowy - "The Triangle"  (1990, Cenotaph,
nr CEN 111).

Sindelfingen (UK) - " 'Odgipig " (1973, Private Press - Deroy Records, nr DER S 035, UK)

1A   Song For Dawn
2A   Three Ladies
3A   Today And Tomorrow
1B   Mark's Bach
2B   Perpetual Motion
3B   'Odgipig

Richard Manktelow   -   vocals, guitar
Roger Woods   -   glockenspiel, oscillators
Roger Thorn   -   drums and things
Mark Letley   -   vocals, guitar, bass, recorders

  

Bob Smith (US) - "The Visit" (1970, West Coast Psych Rock)

Bob Smith (US) - The Visit  (1970, West Coast Psych Rock)

Bob Smith (znany także jako - Buck Smith, gitarzysta, wokalista, kompozytor, a także w okresie
późniejszym producent, zmarły w 2007 roku na atak serca w Deltona, w stanie Floryda, US).
W latach 60-tych był członkiem lokalnych grup w Los Angeles (m.in. The Lid i Silverskin).
Przez wiele lat uważano, że był to pseudonim artystyczny (wskazywano, m.in. na występującego
w Californii fińskiego gitarzystę - Garrett Lund) dopóki sam zainteresowany nie rozwiał tych wątpliwości.
W drugiej połowie lat 60-tych i na początku 70-tych zarejestrował mnóstwo własnych kompozycji
jednak tylko znikoma ich część została opublikowana na wydanym w tym czasie jedynym albumie
wykonawcy. Podobno od pomysłu do realizacji tego albumu upłynęły trzy lata. Faktem jest, iż na
początku 1970 roku wraz z grupą muzyków :  Captain Keyboard (wł. Daryl Frank Dragon -
keybordzista, kompozytor, producent, ur.27 sierpnia 1942 roku w Los Angeles), Don Preston (wł.
Donald Ward Preston, klawiszowiec i kompozytor, członek - założyciel The Mothers Of
Invention, ur. 21 września 1932 roku w Flint), John Latini, Stan Keiser, Skip Schneider, Mike
Degreve, James Curtis, Larry Chapman - w idylli spokoju i komfortu w małej (nie istniejącej już)
wytwórni Kent Records przy Normandie Avenue w Los Angeles, przez cztery miesiące realizował
nagrania tak różne stylistycznie od tego co robił na początku (muzyka country). Efektem tego
był wydany we wrześniu 1970 roku podwójny album - "The Visit" (1970, Private Press - Kent
Records, nr KST 551, US).

W latach 1971 - 1972 nagrał jeszcze dwa albumy (w klimacie debiutu) : "Stop" w 1971 roku
oraz "Electric Avenue" w 1972 roku które nie doczekał się w tym czasie oficjalnego wydania.
Później wraz z rodziną przeniósł się do Delton (lata osiemdziesiąte). Założył własne studio
nagrań (Southem Rose Recordings), wrócił do korzeni  -  muzyki country (występy w lokalnych
pubach, barach). W 1997 roku wyprodukował CD (z muzyką country) p.n. "Love Don't Burn".
W roku 2000 w końcu doczekał się wydania swoich psychodelicznych utworów zrealizowanych
w latach 1971-1972. W tym czasie wytwórnia RD Records wydała trójvinylowy album,
zawierający utwory z pierwszej płyty, a także z dwóch (nigdy nie wydanych) płyt - "Stop" i
"Electric Avenue" - wydawnictwo o nazwie "Stop For A Visit Down Electric Avenue" (2000,
RD Records, nr RD 6).

Bob Smith (US) - "The Visit" (1970,  Private Press - Kent Records, nr KST 551, US)

1A   Please
2A   Don't Tell Lady Tonight
3A   Constructive Critique
4A   Ocean Song
1B   The Wishing Song
2B   Can You Jump Rope
3B   Latter Days Matter
1C   India Slumber
2C   Source You Blues
3C   Sunlight Sweet
1D   Of She, Of Things
2D   Mobeda Dandelions
3D   The Path Does Have Forks
4D   Try, Try, To Understand Yourself

Bob Smith   -   lead guitar, vocals
Captain Keyboards   -   keyboard, vibes
John Latini   -   bass
Stan Keiser   -   flute
Don Preston   -   Moog, melotron
Skip Schneider   -   drums
Mike Degreve   -   rhythm guitar
James Curtis   -   hand drums
Larry Chapman   -   violin  

 

Billy Gray (UK) - "Feeling Gray ?" (1972, Prog Rock, Blues Rock)

Billy Gray (UK) - Feeling Gray ? (1972, Prog Rock, Blues Rock)

Billy Gray  (właściwie William Gray, znany także jako - William "Billy" Gray, urodzony w 1947 roku w Kilmarnock - hrabstwo Ayrshire - Scotland - UK, zmarły w 1984 roku, wokalista i gitarzysta)
najbardziej dał się poznać jako członek znanej i cenionej włosko-brytyjskiej formacji The Trip.
Zaczynał na początku lat 60-tych w lokalnych młodzieżowych zespołach w Kilmarnock z których
jeden - The Anteeeks miał siłę przebicia która nie została odpowiednio wykorzystana. Billy razem
z Frank Knapp, Jim Condron, George Butler oraz Malcolm McNally - jako formacja The Anteeeks
dokonali jedynych nagrań na przełomie luty / marzec 1966 roku dla Philips Records.  Pod koniec
marca na rynku ukazał się ich singiel :
- "I Don't Want You" / "Ball And Chain" (marzec 1966, Philips Records, nr BF 1471, UK).

 

Grupa zaliczyła występy w znanym londyńskim klubie Tiles, jako support The Animals.
Wkrótce po wydaniu singla, rozstał się z zespołem i skorzystał z propozycji Davida Jones'a (David
Bowie) dołączenia do formacji The Buzz. Ta przygoda trwała krótko, ledwie kilka miesięcy
(kwiecień - czerwiec 1966).  Przebywając w Londynie, w październiku 1966 roku skorzystał
z propozycji bardzo cenionego, włoskiego muzyka Rikki Maiocchi  przyłączenia  do tworzonej
przez niego formacji - Rikki Maiocchi And The Trip. W grupie tej miał okazję współpracować
i wspólnie grać, m.in. z Ritchie Blackmore. Zespół z czasem skrócił nazwę do - The Trip.
Uczestniczył w nagraniu dwóch pierwszych płyt tego zespołu ( "The Tripp" - 1970 i "Caronte" 1971)
Odszedł po nagraniu drugiego albumu. Okoliczności tej decyzji nie do końca są jasne.
Faktem jest, że chciał nagrać "swój album".  W 1972 roku z pomocą : Shel Shapiro, Roby Favero,
Adalberto Andreozzi, Gaby Moschini oraz Gian Luigi Pezzera w Regson Sound Studios w
Mediolanie  - dokonał rejestracji materiału na swoją płytę (producentem był - Shel Shapiro).
Płyta - "Feeling Gray ?" (Polydor, nr 2448 009) została wydana w 1972 roku.

Płyta była promowana singlem :
- "Harleytown" / "Ann" (1972, Polydor, nr AS 175)

Billy Gray (UK) - "Feeling Gray ?" (1972, Polydor, nr 2448 009)

1A   Harleytown
2A   Leavin' A Big Town
3A   Summer Nights
4A   Falling Off The Edge
5A   Midnight Swinger
1B   Writing On The Wall
2B   Borderline
3B   Ann
4B   Blue - Gray

Billy Gray   -   lead vocals, lead guitar, acoustic guitar, guitar (12 string), slide guitar
Adalberto Andreozzi   -   guitar
Roby Favero   -   bass
Gaby Moschini   -   drums, percussion
Gian Luigi Pezzera   -   piano
Shel Shapiro   -   rythm guitar, keyboards, producer  

http://www.dailymotion.com/video/x3aaes1_billy-gray-falling-off-the-edge-1972_music