poniedziałek, 16 października 2017

Peck - Smyth & Off (US) - "Love" (1976, Psych Prog Rock)

Peck - Smyth & Off  (US)  -  "Love"  (1976, Psych Prog Rock)



Grupa  o nazwie Peck - Smyth & Off i jej album - "Love", to jedna z większych tajemnic na rynku
kolekcjonerskim.
Trzy istotne kwestie biograficzne nie są  znane lub nie do końca wyjaśnione :
- czas i miejsce założenia zespołu,
- nazwiska muzyków kryjących się za pseudonimami podanymi na płycie,
- okoliczności nagrania (jedynej) płyty i rozwiązania zespołu.
Sporo pracy włożyłem w to aby przynajmniej w części rozwikłać te tajemnice.
Projekt o nazwie Peck - Smyth & Off  został założony przez amerykańskiego muzyka (gitarzystę)
Charles'a Hefner'a   (Charles Edward Hefner, znany także jako Kiraz Mazzone - pochodzący z
Shreveport, Louisiana, uczył się i studiował w Arizonie, później osiadł w Kalifornii, z wykształcenia
architekt, od 1983r. prowadzi firmę Charles Hefner Architect - obecnie w Agoura Hills, CA
tam też prowadzi zespół o nazwie Classic Jam, w zespole Peck - Smyth & Off  -  występował pod
pseudonimem Jimi Smyth, w opisie płyty wystąpił błąd w zapisie imienia : Jimmy - winno być Jimi).
Niestety właściwe nazwiska pozostałych muzyków  - występujących jako :
- Serge Peck  -  keyboards, vocals
- Ralph Dri  -  bass, backing vocals
- Piscuis  -  drums,
nie są znane.
Płyta - "Love"  (nagrana w 1975 lub 1976r.)  została wydana w 1976r. przez meksykańską wytwórnię
Orfeon  Videovox  (LP-13-2280).








Ciekawostką jest fakt, iż firma Orfeon wydała w 1976r. singiel z  utworem  "Love"  (strona "A") :
- "Amor"  (Love)  -  Oskar con Peck - Smyth & Off
- "Dejame Llorar"  -  Oskar con Grupo Borsalino
(Orfeon, 45-3432, Mexico)





Peck - Smyth & Off  (US)  -  "Love"  (1976, Orfeon, LP-13-2280, Mexico)


A1   Love
A2   Masacre
A3   Magical...?  (Good Luck Lennon-McCartney)
A4   Lady Mae

B1   My Son
B2   Death
B3   Jenny
B4   Mrs. Hayes 


Jimi Smyth   -   guitar, vocals
Serge Peck   -   keyboards, vocals
Ralph Dri   -   bass, backing vocals
Piscuis   -   drums 


 

czwartek, 12 października 2017

Heat Exchange (Canada) - "Reminiscence" (recorded 1972-73, released 2017, Psych Prog Rock)

Heat Exchange  (Canada)  -  "Reminiscence"  (recorded 1972-73, released 2017, Psych Prog Rock)

W połowie lutego 2017r. hiszpańska Out-Sider Music  (Guerssen Records)  wydała kompilacyjny
album "Reminiscence"  grupy Heat Exchange  (kanadyjski, nieoszlifowany diament z początku lat
70-tych), zawierający (poza "Scorpio Lady" i "She Made Me All Alone") materiał nagranej  (na
początku lat 70-tych), a nigdy nie wydanej płyty tego znakomitego zespołu.
Grupa powstała pod koniec lat 60-tych we wschodnim Toronto  (Scarborough), założona przez
uczniów szkół średnich pod nazwą Cloud, początkowo jako kwartet w składzie :
- Marty (Martin) Morin  -  drums, w okresie początkowym także vocals  (z Toronto)
- Neil Chapman  -  guitar  (z Toronto)
- Ralph Smith  -  bass  (z Toronto)
- Gordon "Gord" McKinnon  -  keyboards, harmonica  (pochodzący z południowo-zachodniej
   Szkocji - Ardrossan, UK),
a docelowo sekstet , po wcześniejszych przesłuchaniach i przyjęciu do zespołu :
- Craig Carmody  -  saxophones, flute  (z Toronto, najstarszy w zespole i nie tylko z tego powodu
   jego lider)
- Mike Langford  -  lead vocals.










Naładowani twórczą inwencją wzięli się ostro do pracy, tworząc swój własny materiał  (inspirowany
dokonaniami takich grup jak - Emerson Lake And Palmer, King Crimson, Jethro Tull)  początkowo
w piwnicy sklepu muzycznego w Toronto - należącego do Blaine Pritchett'a, a następnie w piwnicy
domu Państwa Carmody  (dom rodzinny Craig'a).
Przełomowym wydarzeniem dla dalszych losów zespołu był występ na cyklicznym  (odbywającym
się od 1969r.)  trzydniowym festiwalu - Rock Hill  (Rock Hill Park - Shelburne, Ontario)  na
początku lipca 1971.








Koncert ten, monitorowany przez znanego managera z Toronto - Roland Paquin'a, spowodował
jego zainteresowanie zespołem.
Paquin został ich managerem. W niedługim czasie poinformował o poważnym zainteresowaniu
zespołem ze strony R.C.A.
Pojawiła się kontroferta (nie do odrzucenia)  ze strony małej, lokalnej wytwórni Yorkville Records
(macierzysta firma - Arc Sound, której właścicielem, a zarazem inżynierem dźwięku był Bill
 Gilliland)  za którą bardzo optował Paquin.
Oferta Yorkville  (oceniana wtedy przez zespół jako fenomenalna)  zawierała kilka istotnych kwestii :
- zaprzestanie koncertów,
- praca w studio za wynagrodzeniem w pełnym wymiarze czasowym, której produktem finalnym
   miał być materiał na płytę,
- po wydaniu albumu członkowie zespołu mieli otrzymać wysokie wynagrodzenie pieniężne.
Grupa z zadowoleniem przyjęła te warunki i podpisała umowę z Yorkville Records.
Zespół przez kilka miesięcy pracował nad materiałem na płytę  (każdego dnia od 10-tej do 18-tej)
w studiu Arc Sound.
W 1972, przed samą sesją nagraniową pojawił się problem nazwy zespołu. Wytwórnia miała wydać
płytę  "The Clouds"  (innego wykonawcy) . Aby nie robić zbędnego zamieszania zaproponowała
zmianę nazwy.
Zespół Cloud przystał na to. Zmieniono nazwę na Heat Exchange.
Sesja nagraniowa albumu miała miejsce w nowo otwartym  (listopad 1971)  Manta Sound Studio
(David Green - właściciel studia, a także inżynier dźwięku)  w Toronto w 1972r.
Przed wydaniem płyty Yorkville Records oczekiwała od zespołu hitowego (komercyjnego) singla.
Było to trudne mają na uwadze, że grupa nie tworzyła "muzyki pod publiczkę".
Mimo wszystko w okresie 1972-73 wydano trzy single :
- "Can You Tell Me"  /  "Inferno"
(1972, Yorkville, YVM 45052, Canada)







- "Scorpio Lady"  /  "Reminiscence"
(1972, Yorkville, YVM 45063, Canada)








- "She Made Me All Alone"  /  "Philosophy"
(1973, Yorkville, YVM 45069, Canada)







Żaden z nich nie odniósł znaczącego sukces na tyle by zadowolić Yorkville Records.
Zawarta wcześniej mowa została aneksowana  (m.in. grupa zrezygnowała z dużego wynagrodzenia
za wydanie płyty). Zainteresowanie zespołem ze strony wytworni było coraz mniejsze.
Zapadła decyzja, że Yorkville nie wyda nagranego materiału płytowego.
Coraz większa frustracja i zniechęcenie części członków zespołu w konsekwencji  (po odejściu w
1973r. Craig'a Carmody i Ralph'a Smith'a)  spowodowały jego rozpad.
W takich oto okolicznościach zakończył działalność jeden z najlepszych  (potencjalnie)  kanadyjskich zespołów rockowych pierwszej dekady lat 70-tych.
Część muzyków zasiliła lokalną formację Truck.


Heat Exchange  (Canada)  -  "Reminiscence"  (1972-73 / 2017, Out-Sider, OSR060, Spain)


A1   For Those Who Listen  (1972)
A2   Inferno  (Single, B-Side  1972)
A3   Reminiscence  (Single, B-Side  1972)
A4   Can You Tell Me  (Single, A-Side  1972)
A5   Stopwatch  (1972)

B1   She Made Me All Alone  (Single, A-Side  1973)
B2   Philosophy  (Single, B-Side  1973, recorded  1972)
B3   Scorpio Lady  (Single, A-Side  1972)
B4   Scat  (1972)
B5   Four To Open The Door  (1972) 


Marty Morin   -   drums, background vocals
Neil Chapman   -   guitar
Ralph Smith   -   bass
Gord McKinnon   -   keyboards, harmonica
Craig Carmody   -   saxophones, flute
Mike Langford   -   vocals 







wtorek, 10 października 2017

Fusion Farm (UK) - "Rush Job" (recorded - 1971, released - 2016, Psych Rock)

Fusion Farm  (UK)   -   "Rush Job"    (recorded - 1971, released - 2016, Psych Rock)



W 2016 roku niemiecka wytwórnia Shadoks Music wydała  (reedycja)  w limitowanym nakładzie
(500 egzemplarzy)  album  "Rush Job"  brytyjskiej grupy Fusion Farm, nagrany  (SRT Studios)
w 1971r. i wydany  (S.R.T. Productions  -  Sound Recording Technology)  w mikroskopijnym
nakładzie  (obecnie "biały kruk" w cenie około 1000 funtów).













Grupa najprawdopodobniej pochodziła z Londynu, powstała około 1970r.
Płyta - "Rush Job"  -  została nagrana w składzie :
- Bob Bett  -  vocals
- Norman Ley  -  guitar, vocals
- Graham Thatcher  -  bass
- Mick Hurst  -  drums, vocals
- Nigel Hall  -  guitar, vocals.







W 1973r. po odejściu Mick'a Hurst'a i tragicznej śmierci Nigel'a Hall'a, z nowymi muzykami :
- Alan Davies  -  guitar, vocals
- Dick Gardner  -  drums,
i pod nową nazwą  -  Farm  -  wydała jeden singiel w 1974r. :
- Fat Judy"  /  "Gypsy Mountain Woman"  (1974, Spark Records, SRL 1105, UK).
Oba te utwory znalazły się na wydawnictwie Shadoks Music.






W 1975r. nagrali płytę demo  (w londyńskim De Lane Lea Studios)  która nie została nigdy wydana.
Kilkakrotnie zmieniali skład, jedynie Bett i Ley byli od początku do końca - który nastąpił w 1979r.


Fusion Farm  (UK)  -  "Rush Job"  (1971, 2016 - Shadoks Music,  186, Germany)


A1   Loona Doona
A2   Mrs Speed
A3   Thursday 6th January
A4   Mean Moody Mabel
A5   Fat Judy                           (Farm)

B1   Winter Sun
B2   Brick Shapes In The Sky
B3   Hollis Brown
B4   Gypsy Mountain Woman   (Farm) 


Bob Bett   -   vocals
Norman Ley   -   guitar, vocals
Graham Thatcher   -   bass
Mick Hurst   -   drums, vocals     (A1-A4, B1-B3)
Nigel Hall   -   guitars, vocals       (A1-A4, B1-B3)

Alan Davies   -   guitar, vocals      (Farm, A5, B4)
Dick Gardner   -   drums              (Farm, A5, B4) 




 

niedziela, 8 października 2017

Dias De Blues (Uruguay) - "Dias De Blues" (1973, Heavy Psych Blues Rock)

Dias De Blues  (Uruguay)  -  "Dias De Blues"  (1973, Heavy Psych Blues Rock)



Super trio - Dias De Blues  (z Montevideo)  -  w pierwotnym składzie :
- Daniel Bertolone  -  guitar, harmonica, piano, vocals
- Jorge Barral  -  bass, vocals, acoustic guitar
- Jorge Graf  -  drums, percussion, piano,
miało krótki żywot  (1972-1973).








Przyczyną tego była aktualna sytuacja polityczna w Urugwaju  (czerwiec 1973 - zamach stanu,
wprowadzenie dyktatury wojskowej).
Artyści  (m.in. muzycy)  musieli  szukać "nowej ojczyzny". Barral  (Hiszpania - Barcelona)  i
Bertolone  (Australia - Sydney)  zdecydowali się na ten krok od razu, a Graf  (Niemcy)  zrobił to
później  (po wyjeździe przyjaciół, przez jakiś czas prowadził zespół w nowym układzie
personalnym).
W 1972r. grupa wystąpiła w wielu miejscach  (festiwale, teatry, kina), m.in. :
- Musikulta Producciones,
- Musica Progresiva,
- Festival del Sol,
- Velodromo Municipal,
- Festival Buenos Aires Rock III,
- teatro : Stella  (Italy), Galpón, Artigas, Solis.
Nie zabrało jej czasu na nagranie  (listopad 1972 - Estudio ION Buenos Aires, Argentina)  jednej,
ale za to wspaniałej płyty - "Dias De Blues", która została wydana  (Argentina, Uruguay) na
początku 1973r.








Dias De Blues  (Uruguay)  -  "Dias De Blues"  (1973, De La Planta, KL 8332, Uruguay)


A1   Amasijando Los Blues
A2   Dame Tu Sonrisa Loco
A3   No Podran Conmigo
A4   Cada Hombre Es Un Camino

B1   Estan Desubicados
B2   Esto Es Nuestro
B3   Vuela
B4   Toda Tu Vida 


Daniel Bertolone   -   electric guitar, harmonica, piano
Jorge Barral   -   bass, vocals, acoustic guitar
Jorge Graf   -   drums, percssion - vocal  (A2), piano 


 








Opus Alfa (Uruguay) - "Opus Alfa" (1972, Psych Prog / Heavy Blues Rock)

Opus Alfa  (Uruguay)  -  "Opus Alfa"  (1972, Psych Prog / Heavy Blues Rock)



Grupa z Montevideo  (Uruguay), powstała w 1970r.  -  ukształtowana personalnie w 1971r. w
składzie :
- Jesús Figueroa  -  vocals  (Jesús Maria Figueroa)
- Daniel Bertolone  -  guitar, flute  (Daniel Amalfi Bertolone, zaczynał karierę w Treinta y Tres
   występując wraz z bratem w formacji Credo, pochodzi z Montevideo gdzie założył kilka zespołów)
- Atilano Gil Losada  -  keyboards, violin
- Jorge Barral  -  bass, guitar  (Jorge "Flaco" Barral, aktywny muzycznie od połowy lat 60-tych :
   Les Batants, The Walkers, The Crabs, Yes - trio z Montevideo)
- Jorge Graf  -  drums, violin.
Po dołączeniu  (na początku 1971r.)  dwóch ostatnich  (Barral, Graf)  zespół stworzył własne  (chociaż nie nowatorskie)  brzmienie  (wcześniejsze inspiracje - Keef Hartley Band, Jimi Hendrix -
pozostały).








Popularność grupy rosła, do czego przyczyniły się udane występy, m.in. :
- Estudio Auditorio del Sodre  (Montevideo - 4 sierpnia 1971r.)
- Festival Rock II  (Buenos Aires, Argentina - 6 listopada 1971r.)
- Teatro Solis  (Montevideo - 15 grudnia 1971).
Pierwszym wydawnictwem zespołu był singiel :
- "Canción para Kenny y los Niños" /
- "Casa de Huéspedes"
(nagrany i wydany w 1971r. na etykiecie De La Planta SRL z Montevideo, nr kat. 709)







Pod koniec 1971r. nagrali  (Estudio ION w Buenos Aires, Argentina)  płytę  (jedyny album
zespołu) - "Opus Alfa". Wydana w 1972r. (cieszyła się umiarkowanym powodzeniem) z czasem
stała się kultowym wydawnictwem  (1972, De La Planta, KL 8319, Uruguay).







Odejścia : wokalisty - Jesús Figueroa  (zdecydował się na karierę solową, w latach 1972-73 nagrał
dwa albumy : "Jesús Con Todos" i "Mágica Fuente" - ten drugi z pomocą, m.in. Bertolone i Graf,
w połowie lat 70-tych wyemigrował z Urugwaju - przebywał we Włoszech, Hiszpanii, US - obecnie
mieszka w Los Angeles) i klawiszowca  (Atilano Gil Losada), spowodowały upadek zespołu.
Na koniec grupa wystąpiła 17 lipca 1972r. na pożegnalnym koncercie w Teatro del Circulo.
Pozostała trójka powołała do życia kolejną super formację o nazwie Dias de Blues.


Opus Alfa  (Uruguay)  -  "Opus Alfa"  (1972, De La Planta, KL 8319, Uruguay)


A1   Blues De Mi Ciudad  
A2   Ilusión
A3   Vamos Mal. Ah No!
A4   El Hueco De Mi Soledad

B1   Miel Y Humo
B2   Padre
B3   Destino De Mis Pasos
B4   Tanguez
B5   Calma De Un Dia 
      


Jesús Figueroa   -   vocals
Daniel Bertolone   -   electric guitar, flute, bass (B3), vocals (B3)
Atilano Losada   -   keyboards, violin
Jorge Barral   -   bass, acoustic guitar (A2, B2), electric guitar (B3)
Jorge Graf   -   drums, violin





 

 

piątek, 6 października 2017

Colwell - Winfield Blues Band (US) - "Cold Wind Blues" (1968, Blues Rock) - and - Colwell - Winfield And Friends (US) - "Live Bust" 1971 (1972, Blues Rock)

Colwell - Winfield Blues Band  (US)  -  "Cold Wind Blues"  (1968, Blues Rock)  -  and  -  Colwell - Winfield And Friends  (US)  -  "Live Bust"  1971  (1972, Blues Rock)



Colwell - Winfield Blues Band  -  posiadali wszystko aby stać się wielkim zespołem, może nawet na
miarę formacji Paul'a Butterfield'a  (stylistycznie podobne grupy)  ale ...
Zespół powstał w 1967r. w Bostonie  (Berklee College Of Music - Boston Area)  -  w składzie :
- Billy Colwell  -  guitar
- Mike (Michael) Winfield  -  bass
- Chuck Purro  -  drums
- Mosse Sorrento  -  vocals  (Charles "Moose" Sorrento)
- Jack Schroer  -  alto-tenor-soprano saxophone  (John Henry Schroer)
- Collin Tilton  -  tenor saxophone, flute.
George Papadopoulos  (z Psychedelic Supermarket)  został jego managerem.
W 1968r. po podpisaniu kontraktu z nowojorską Verve Forecast Records  (w tym czasie należała do
MGM Records)  grupa nagrała album - "Cold Wind Blues", który ukazał się na początku października 1968  (Verve Forecast, FTS-3056, US)  wraz z singlem :
- "Free Will Fantasy"  /  "Cold Wind Blues"  (1968, Verve, KF-5098, US)








Colwell - Winfield Blues Band  (US)  -  "Cold Wind Blues"  (1968, Verve, FTS-3056, US)


A1   Free Will Fantasy
A2   Mind To Give Up Living  (Got A Mind)
A3   Dead End Street

B1   Cold Wind Blues
B2   Whole Lotta' Love
B3   Going Down Slow
B4   Govinda 


Bill Colwell   -   guitar
Mike Winfield   -   bass
Chuck Purro   -   drums
Mosse Sorrento   -   vocals, piano
Jack Schroer   -   alto-tenor-soprano saxophone
Collin Tilton   -   tenor saxophone, flute 


Pod koniec kwietnia 1969r. w Fillmore West i Winterland Show grupa  (jako support)  wystąpiła
u boku Led Zeppelin, Julie Driscoll, Brian Auger And The Trinity.
W drugiej połowie roku była gotowa do sesji nagraniowej nowej płyty. Niestety odejścia wokalisty
Charles'a Sorrento, a następnie  Schroer'a, Tilton'a i Purro do realizującego karierę solową
Van Morrison'a  -  spowodowały  upadek zespołu.
W 1971r. Colwell, Winfield i Purro wraz z przyjaciółmi wystąpili w The Phoenix Coffee House w
Bostonie.
Nagrania z tego koncertu znalazły się na płycie  -  "Live Bust" - Colwell-Winfield And Friends,
wydanej w 1972r.  (Private Press - ZA-Z00, Za-Zoo-1  HGC-1, US)







Colwell - Winfield And Friends  (US)  -  "Live Bust" 1971  (1972, Private Press - ZA-Z00,
Za-Zoo-1  HGC-1, US)


A1   Cursing Blues
A2   Have A Taste
A3   Help Me
A4   How Blue Can You Get

B1   Eyesight To The Blind
B2   Sombraro Sam
B3   Don't Start Me Talking
B4   Stop Breaking Down 


Billy Colwell   -   guitar, vocals  (track A1)
Mike Winfield   -   bass
Chuck Purro    -   drums
Les Lumley   -   congas
"Chicago Bob"   -   vocals, harmonica  (track A2 - B4)
Mike Constantino   -   piano


Niestety, już wiele lat temu  Jack Schroer  (zmarł 23.06.1995r. mając 51 lat)  i  Billy Colwell
(1974 ?)  zasilili "niebiańską orkiestrę"  ... kiedyś ich usłyszymy.





środa, 4 października 2017

Bango (Brazil) - "Bango" (1970, Heavy Psych Rock)

Bango  (Brazil)  -  "Bango"  (1970, Heavy Psych Rock)



Bango - to właściwie formacja  Os Canibais  (pierwotnie The Drunks -  następnie The Cannibals)
powstała 09 stycznia 1965r. w Rio De Janeiro z inicjatywy :
- Aramis Barros  -  guitar, vocals  (z Rio De Janeiro)
- Max Pierre  -  drums  (z Belo Horizonte).
Uzupełnieniem pierwotnego składu byli :
- Elydio Barros  -  guitar  (Elydio Santoro De Barros z Rio De Janeiro, brat Aramis'a)
- Wagner  -  bass  (z Rio De Janeiro).
Jeszcze tego samego roku Sérgio Ferraz  (guitar)  zastąpił Wagnera, a basistą został Elydio Barros.
Póżniej dołączył klawiszowiec i główny wokalista Horacio Ramazine, który był w zespole do 1967r.
Os Canibais byli popularnym pop - rock'owym zespołem, zainspirowanym twórczością zespołów, m.in. :
The Beatles, The Rolling Stones, The Animals, Gerry And The Pacemakers.
Nowa muzyczna stylistyka spowodowała, że w 1969r. - w składzie :
- Aramis Barros  -  vocals, guitar
- Max Pierre  -  drums
- Elydio Barros  -  bass
- Roosevelt Tadeu  -  organ, piano
- Fernando Borges  -  lead guitar
pod nazwą Bango nagrali znakomitą płytę  (pod takim samym tytułem), która w 1970r. została wydana
na etykiecie Musidisc  (Hi-Fi 2236, Brazil).








Muzycy kontynuowali działalność pod pierwotną nazwą  (Os Canibais)  do 1975r.


Bango  (Brazil)  -  "Bango"  (1970, Musidisc, Hi-Fi 2236, Brazil)


A1   Imperno No Mundo     (Hell In The World)
A2   Mas Senti     (But I Felt)
A3   Rolling Like A Boat
A4   Motor Maravilha
A5    Marta, Zéca, O Padre, O Prefeito O Doutor E Eu     (Martha,Zéca, The Priest, The Mayor, The
        Doctor And Me)

B1   Rock Dream
B2   Geninha
B3   Only
B4   Vou Caminhar     (Walking)
B5   Ode To Billy


Aramis Barros   -   vocals, guitar
Max Pierre   -   drums
Elydio Barros   -   bass
Roosevelt Tadeu   -   organ, piano
Fernando Borges   -   lead guitar